یادداشت | دو موضوع یا دو کلیدواژه به‌شدت و مکرر توسط رسانه‌های استان، مسئولان و فعالان سیاسی و اجتماعی، تقریباً در اکثر محافل و در بزنگاه‌ها و رویدادهای سیاسی و رسانه‌ای تکرار می‌شود: «محرومیت استانی غنی» و «فرزندان شایسته استان در تهران»!
ابتدایی‌ترین، کلیشه‌ای‌ترین و تکراری‌ترین موضوع، «محرومیت و فقر» مردم استان کهگیلویه و بویراحمد، علی‌رغم ظرفیت‌ها و منابع مادی و انسانی قابل توجه است. یعنی با وجود اینکه سهم استان از معادن و منابع کشور چشمگیر است، اما در ته جدول شاخص‌های توسعه در کشور قرار دارد.
موضوع دوم که مدام توسط بسیاری از رسانه‌های متعصب، فعالان سیاسی و افراد استخدام‌شده توسط اصحاب رانت تکرار می‌شود، کلیدواژه «فرزند شایسته استان» است. جمله «فرزند شایسته استان جایگاه گرفت» برای همه ما آشناست؛ زیرا این جمله تیتر اکثر رسانه‌ها برای خبر انتصابات برون‌استانی فرزندان این استان است.
در برخی مقاطع زمانی، تقریباً همه گلوگاه‌های اقتصادی کشور دست فرزندان استان کهگیلویه و بویراحمد بوده است. به‌عنوان مثال، در دولت حسن روحانی می‌توان به خداداد غریب‌پور (لوک خوش‌شانس سیاست استان)، سید کامل تقوی‌نژاد، سید صفدر حسینی، ایروان مسعودی‌اصل، محمدعلی وکیلی و غلامرضا تاجگردون اشاره کرد که به‌ترتیب معاون وزیر صمت، رئیس سازمان امور مالیاتی کشور، رئیس صندوق توسعه ملی، معاون مرکز پژوهش‌های مجلس، نایب‌رئیس مجلس شورای اسلامی و رئیس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس بودند. در کنار این افراد، ده‌ها نفر دیگر از فرزندان استان کهگیلویه و بویراحمد در جایگاه‌های مهم و اثرگذار در نهادهای قانون‌گذار، قضایی، نظارتی و اجرایی مسئولیت داشتند.
باید رسانه‌های استان ابتدا این تناقض و پارادوکس عجیب را برای مردم تبیین کنند؛ چطور از یک طرف استان کهگیلویه و بویراحمد را از نظر منابع خدادادی و طبیعی جزو ثروتمندترین مناطق جهان می‌دانند، اما از طرفی دیگر مدعی می‌شوند در جایگاه‌های تصمیم‌گیری یا مراکز توزیع فرصت‌ها و منابع کشور، فرزندان شایسته استان مسئولیت گرفته‌اند و از طرفی دیگر گلایه می‌کنند که مردم استان به حقشان نرسیده‌اند و در تمامی شاخص‌های توسعه در انتهای جدول استان‌های کشور قرار دارند؟!
در این مطلب به دو نفر از این فرزندان به نام‌های خداداد غریب‌پور و ایروان مسعودی‌اصل، به قول دوستان رسانه‌ای «فرزندان شایسته»، اشاره می‌کنیم؛ دو شخصی که تقریباً در همه دولت‌ها نامزد تصدی جایگاه‌های مهم ملی بوده‌اند و از قضا این دو نفر با یکدیگر پیوند فامیلی هم دارند و به نوعی باجناق یا همان هم‌ریش هستند!
چند موضوع مهم پیرامون این دو باجناق وجود دارد:
موضوع اول: اکثر مسئولیت‌های این افراد با رشته تحصیلی و تخصص آن‌ها هیچ ارتباطی نداشته است و مشخص نیست طبق چه سازوکارها و مکانیسم‌هایی و بر اساس کدام موفقیت‌ها، شاخص‌ها، ارزیابی‌ها و توانایی‌ها، شاهد ارتقا و رشد نجومی این دو نفر و اعطای مسئولیت‌های مختلف به آنان بوده‌ایم؟
موضوع دوم: به فرض، اگر حتی بپذیریم تخصص این دو نفر ارتباطی به مدرک و رشته تحصیلی‌شان نداشته است، مگر این دو در چند حوزه تخصص دارند که در جایگاه‌های مهم در حوزه‌های مختلف قرار گرفته‌اند؟
موضوع سوم: ابهامات و شبهات زیادی راجع به تفکر سیاسی این دو نفر وجود دارد. خداداد غریب‌پور، مسئولیت‌های ابتدای دوران مدیریتی خود را مدیون حمایت‌های جریان اصلاحات در سطح استانی و ملی است و منتسب به جریان اصلاح‌طلبی است. خداداد غریب‌پور اگرچه برچسب اصلاح‌طلبی دارد، اما معمولاً مشی و رویه محافظه‌کاری در پیش گرفته تا در تغییرات و تحولات سیاسی آسیبی به جایگاه ایشان وارد نشود و تحت تأثیر برخوردهای قهری جناح و جریان سیاسی خاصی قرار نگیرد.
البته خداداد غریب‌پور تلاش کرده رضایت و اعتماد تصمیم‌گیران جریان مقابل (اصول‌گرایی) و تصمیم‌گیران ملی را به هر شکلی از دست ندهد تا بتواند در همه دولت‌ها جایگاه داشته باشد. حتی عده‌ای در محافل خصوصی در مورد غریب‌پور این‌گونه اظهارنظر می‌کنند که «غریب‌پور روزها با اصلاح‌طلبان می‌نشیند و شب‌ها با اصول‌گرایان می‌نشیند!»
ایروان مسعودی‌اصل که وی را از ابتدا منتسب به اصول‌گرایان و ستار هدایت‌خواه می‌دانستند، کم‌کم راه صدساله را یک‌شبه رفت. ایروان مسعودی‌اصل در این مدت تلاش کرد تا بدنه قدرت‌طلب چپ و راست را از خود راضی نگه دارد و با آنان تعامل نماید. در واقع، تلاش کرد از هرگونه اقدامی که باعث ایجاد حاشیه و مانعی برای کسب منافع سیاسی و اقتصادی ایشان گردد، دوری نماید.
مسعودی‌اصل به شکلی عمل کرد و گام برداشت که از زمان دولت‌های نهم و دهم و بعداً در دولت‌های حسن روحانی و شهید رئیسی، نامزد تصدی مناصب حساس ملی بوده است و در جایگاه‌های مهمی مسئولیت داشته است. مشخص نیست دقیقاً ایشان چه توانایی دارد که در جایگاه‌های مختلف، به‌خصوص در نهادهای نظارتی و پژوهشی، در همه دولت‌ها مسئولیت داشته است؟!
این دو که به نوعی باجناق هستند و از آن‌ها در رسانه‌های استان به دلیل تعصبات قومیتی بارها به‌عنوان فرزندان شایسته استان نام برده‌اند، چیزی جز سکوت در مقابل تمام اتفاقات مهم کشور و غارت منابع استان از آن‌ها دیده نمی‌شود. یعنی اگر دانش‌آموزان محروم استان در اثر محرومیت، زمانی در دیشموک و دیگر نقاط استان در شعله‌های آتش سوختند یا در اثر حوادث در مسیرهای صعب‌العبور دچار قطع عضو و مرگ شدند یا ترک تحصیل کردند، یا اگر سال‌هاست استان کهگیلویه و بویراحمد به‌عنوان یکی از ثروتمندترین مناطق کشور، در اثر محرومیت مردم این استان در شاخص‌ها و نتایج آموزش و پرورش در انتهای جدول قرار دارد، باز هم این جماعت حاضر به همدردی نیستند و صرفاً سکوت با هدف حفظ منافع را به هر واکنشی ترجیح می‌دهند.
یا اگر مردم درگیر ده‌ها آسیب اجتماعی شدند یا هزاران استعداد ورزشی، علمی و هنری این استان در اثر نبود امکانات و خدمات سرکوب و نابود شدند یا برخی از روستاها و مناطق این استان به استان‌های همجوار واگذار گردید یا طرح مراقبت دنای شمالی برای واگذاری به اصفهان مصوب شد، یا آب‌های این استان از طریق سدهای مختلف درون استان و بیرون استان غارت گردید تا ظرفیت‌های این استان برای رفاه و آسایش و اشتغال دیگر استان‌ها به کار گرفته شود و نرخ فقر، شاخص بیکاری و آمار آسیب‌های اجتماعی این استان فاجعه‌بار باشد، تا جایی که صدای جامعه روحانیت و قضات و نیروهای امنیتی در اثر تداوم این غارت‌ها هم بلند شد و ده‌ها مورد دیگر که حکایت از مظلومیت و محرومیت این استان دارد؛ در تمامی موارد مذکور، از این دو نفر که بارها از کلیدواژه «فرزندان شایسته» برای آن‌ها استفاده شده، کوچک‌ترین اعتراضی، ناراحتی و گلایه‌ای شنیده نشد.
این بی‌تفاوتی و بی‌خیالی نسبت به غارت منابع این استان احتمالاً به این دلیل بوده است که حمایت از حقوق مردم استان برای این افراد در نزد فلان نهاد یا فلان شخصیت سیاسی یا فلان گروه نزدیک به مافیا هزینه داشته باشد؛ پس منافع خود را بر منافع مردم استان ترجیح دادند و سکوت پیشه کردند!
سکوت و بی‌تفاوتی این دو باجناق محدود به اتفاقات مهم استان و محرومیت مردم استان نیست. اینان در اتفاقات مهم کشور، چه در انتخابات‌ها و چه در افزایش قیمت بنزین و چه در اتفاقات مهم سال‌های ۹۶، ۹۸، ۱۴۰۱ و ۱۴۰۴، سکوت مطلق کرده‌اند. بحث مربوط به نوع موضع‌گیری این افراد نبود و نیست، بلکه بحث روی سکوت این افراد است؛ زیرا حفظ منافع شخصی خود را مشروط به سکوت مطلق دانسته‌اند تا هم نهادهای قدرت و اصحاب قدرت و مافیا را داشته باشند و هم جریان‌های سیاسی اصلاح‌طلبی و اصول‌گرایی را هم‌زمان داشته باشند.
درسی که مردم استان و به‌ویژه جوانان و باجناق‌های استان کهگیلویه و بویراحمد از رویکرد خداداد غریب‌پور و ایروان مسعودی می‌گیرند، این است که اگر قرار است به منافع شخصی سیاسی و اقتصادی برسند، باید منافع مردم استان را بی‌خیال شوند یا حداقل در مسائل مرتبط با مردم و دفاع از حقوق مردمی که ممکن است برای منافع شخصی هزینه داشته باشد، سکوت کنند و نسبت به مسائل مرتبط با انتقال آب و واگذاری مرزهای خاکی استان و سایر مسائل و موضوعات، واکنش خاصی نداشته باشند.
یعنی برای آباد کردن خانه شخصی و رشد نجومی و آسانسوری، باید نسبت به منافع عموم مردم بی‌تفاوت بود و با همه جریان‌های سیاسی تعامل کرد و طرح رفاقت ریخت و باجناق‌های استان نیز باید از این دو باجناق درس بگیرند و یکدیگر را پوشش دهند تا به منافع مشترک برسند.
البته در رفتار مدیریتی و اجتماعی این دو نفر یک تفاوت فقط وجود دارد؛ اینکه خداداد غریب‌پور از همه مناطق، اما از خانواده‌های خاص یا با سفارش افراد خاص، اقدام به معرفی نیرو در بخش‌های مختلف صنعت و نهادها کرده است، اما ایروان مسعودی‌اصل بیشتر به معرفی فامیل، وابستگان و رفقا محدود بوده است.
ادامه دارد …
ثبت دیدگاه